Panie Profesorze, bardzo dziękujemy za pana zaproszenie. Bardzo dziękujemy za poświęcenie nam swojego czasu i podzielenie się swoim znawstwem, swoją wiedzą z nami. Znajdujemy się w dość gorącym momencie w naszym Kościele katolickim. Myślę, że powinniśmy zacząć od kwestii synodu panamazońskiego, który właśnie trwa. Czego ten synod tak naprawdę dotyczy w pana opinii? Albo po co on tak naprawdę jest? Myślę, że ten synod jest prawdziwym czasem, punktem w życiu Kościoła. W ostatnim czasie zachodzi proces przyspieszenia i ten synod ma znaczenie symboliczne. Dziwne…
Przeciwstawianie się destrukcji naszej cywilizacji przez globalną rewolucję to praktyczne wyzwanie dla zwykłych ludzi, którzy odpowiadają za siebie i najbliższych. Jak Pan Profesor uchronił przed złymi wpływami pięcioro swoich dzieci? – Przede wszystkim samo posiadanie wielu dzieci było wyrazem zaufania Bożej Opatrzności, bo akt hojności w przyjęciu potomstwa jest już walką z ideologią depopulacji. Tak więc przede wszystkim zaufaliśmy Opatrzności i taką pomoc z wysokości otrzymywaliśmy. Największym wyzwaniem obecnie jest prawidłowa edukacja dzieci.
Le professeur Rocco Buttiglione mène depuis des mois une bataille contre ceux qui critiquent Amoris laetitia, pour justifier le contenu de l’exhortation post-synodale du pape François. Et voilà qu’il a rassemblé ses articles en un livre intitulé Réponses amicales aux critiques d’Amoris laetitia, publié par les éditions Ares, avec une préface inattendue du cardinal Gerhard Ludwig Müller.
Nie milkną echa będącego „synowskim napomnieniem w sprawie szerzenia herezji” listu Correctio filialis zaadresowanego do Ojca Świętego Franciszka. Na jego temat wypowiedział się – w lekceważący sposób – Greg Burke, rzecznik Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej. Polemikę z nim podjął profesor Roberto de Mattei.
Slučaj pape Honorija jedan je od najspornijih u crkvenoj povijesti. Kako dobro primjećuje crkveni povjesničar Emile Amann u širokoj natuknici koju posvećuje pitanju Question d’Onorius u Dictionnaire de Théologie Catholique (svezak VII, coll. 96-132), problemu valja pristupati nepristrano i s mirnom neutralnošću kako je povijest dužna postupati s činima iz prošlosti (col. 96).
Informacja, dezinformacja, prawda, półprawda i kłamstwa, wszystkie wydają się być pomieszane w sposobie komunikowania się Stolicy Apostolskiej. Historia Kościoła jest tworzona poprzez wywiady, improwizowane wykłady, artykuły umieszczane na półoficjalnych blogach i w plotkarskich mediach, pozostawiając szerokie pole do dokonywania wszelakich możliwych interpretacji i dając podstawy do przypuszczeń, że zamieszanie ma charakter celowy.
23 lutego odbył się „świecki pogrzeb” pisarza Umberto Eco, zmarłego 19 lutego w wieku 84 lat. Eco był jednym z najgorszych produktów turyńskiej i włoskiej kultury XX wieku. Jego turyńskie pochodzenie powinno być podkreślane, bo Piemont był w XIX wieku prawdziwą kopalnią wielkich świętych, a w wieku XX – laickich, antykatolickich intelektualistów.